ഉണ്മ

ഏകാന്തതയുടെ

തോണിയില്‍

മൌനപ്പായ വിരിച്ച്

നിസ്സംഗതയുടെ 

പുതപ്പിനുള്ളില്‍

ചുരുണ്ടുകൂടിയപ്പോള്‍

ഓര്‍മ്മകളുടെ 

വരമ്പുകളില്‍ കൂടി

കുതറിയോടുന്നു 

തൃഷ്ണകള്‍...

സ്നേഹത്തിന്റെ 

മൃദുശയ്യയിലെ

താരുണ്യ സ്വപ്നത്തില്‍

വിടരാന്‍ കൊതിക്കുന്ന

മോഹത്തിന്റെ പൂമരം.

മരപ്പച്ചകളും 

കാട്ടുചോലകളും

കുളിരുനല്കുമ്പോള്‍

ഗൃഹാതുരതയുമായി

നിശബ്ദമായി 

പാടുന്നു മനം.

നഷ്ടബോധത്തിന്റെ

നീരാളിപ്പിടുത്തത്താല്‍

പിടയുന്നഹൃദയത്തില്‍

ആരും കാണാ-

തൊളിച്ചിരിക്കുന്ന

കുടുംബവേരുകള്‍...

അമ്മതാരട്ടിന്റെ 

തൊട്ടില്‍ മുതല്‍

യൌവനത്തിന്റെ 

ചോരത്തിളപ്പ് വരെ

വാടാതെ നില്ക്കുന്ന 

സ്മരണപൂക്കള്‍...

ഉപബോധമനസ്സിനെ 

തൊട്ടുണര്‍ത്തി

യാഥാര്ത്യത്തിനു നേരെ

ചായം പുരണ്ട കൂര്‍ത്ത

നഖമുനകളുമായ്,

അഭിനയത്തിന്റെ 

പുതിയതലത്തിലേക്ക്

അസ്വസ്ഥതയുടെ 

കയ്യും പിടിച്ചു

ജീവിക്കാനുള്ള 

നെട്ടോട്ടവുമായി

വിഷലിപ്തമായ 

നഗരമുണര്‍ന്നു

ജ്വരമൂര്ഛയേറിയ 

തലച്ചോറുമായി....