മാനസവീണ

 മധുരമാമൊരു രാഗത്തിനീണമായ്

എൻ മാനസവീണ തംബുരു മീട്ടി

ഹൃദയതാളമൊഴുകിയെത്തിയാ

പ്രണയവരികളിൽ തുടിച്ചു നിൽപ്പൂ..

പരിഭവപ്പുഴയായി ചിണുങ്ങിയപ്പോൾ

പതിനേഴിന്നഴകിലെ നിലാവൊളിയായി

മാനസച്ചെപ്പിലെ മഞ്ചാടിമണികൾ പോൽ

പാദസരകിലുക്കമെന്നകം കവർന്നു..

ദൂതുമായ് വന്നൊരു മന്ദസമീരന്റെ

പുലർകാലത്തലോടലിൽ കുന്തളമിളകി

ചന്ദനഗന്ധത്തിൽ നിർമാല്യം തൊഴുതവൾ

എന്നുമെൻ ജീവനിലനുരാഗമായ്.