അമ്മമനസ്സ്

ഓർമ്മകളിലെപ്പൊഴും തത്തിക്കളിക്കുന്നു,

പൊന്നുമക്കൾതൻ കാൽത്തളകൾ.

പിഞ്ചിളം കാലുകൾ പിച്ചവെച്ചീടുമ്പോൾ

കൊഞ്ചിച്ചിരിക്കുന്നു മാതൃചിത്തം.

എത്ര വളർന്നാലുമാകൊഞ്ചലുകളെൻ

താരാട്ടിൽ പാലമൃതായീടുന്നു.

തിങ്കൾക്കലകാട്ടി, കൊഞ്ചിച്ചു മാമൂട്ടി

പാടുമത്താരാട്ടിനീണത്തിലായ്

വാശി, കുറുമ്പുകൾ കാട്ടിയോടീടുമ്പോൾ

ദേഷ്യം നടിച്ചാസ്വദിച്ചിരിക്കും.

അകലെയാണെങ്കിലുമരികിലാണെങ്കിലും 

മക്കളമ്മയ്ക്കെന്നുമോമനകൾ!