അഭയം തരൂ കണ്ണാ..
*****************
അഗതിയായ് കണ്ണാ, വരവായി ഞാൻ
ഗുരുവായൂരമ്പലനടയിൽ!
ഇനിയുള്ളകാലം നിൻ നടയിലെങ്ങാനും
തരണേയെനിയ്ക്കൊരിടം!
(അഗതിയായ്......)
ദുഃഖങ്ങളെല്ലാം കർപ്പൂരധൂമമായ്
സത്ക്കർമ്മം പൂജാപുഷ്പങ്ങളായ്
തിരുനാമങ്ങളാൽ തിരുമുന്നിലർപ്പിക്കാം
ദീപാരാധന തൊഴുതുനില്ക്കാം!
(അഗതിയായ്......)
ഇനിയുള്ളകാലമതെന്തെന്നറിയില്ല
ഇനിയെന്നുമാശ്രയം നീ മാത്രമായ്!
ആശകളൊക്കെയും സഫലമായിടാനായ്
കണ്ണാ, കനിയേണമെന്നുമെന്നും!
(അഗതിയായ്......)
നോവിക്കാനാവുമോ?
***********************
നീറും മിഴികളിൽ പേമാരിപെയ്യുന്ന
സുഖമെന്തന്നറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?
കദനം നിറഞ്ഞ കരളിന്റെയാന്തൽ
നീർമിഴികളിൽ നിറയുന്നതറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?
നൊമ്പരവീണയിലെ തന്ത്രികൾമീട്ടി
ഇടറാതൊരു ഗാനം പാടിയിട്ടുണ്ടോ?
പാഴ്മുളംതണ്ടിലെ രാഗപരാഗത്തിൽ
ഇടനെഞ്ചിൽ പൂമഴപെയ്തിട്ടുണ്ടോ?
ആത്മബന്ധങ്ങൾക്കിടയിലുമാരു -
മില്ലാതെയന്യനായ് നിന്നിട്ടുണ്ടോ?
നോവിൻപാതയിലൂടെ വന്നവരെങ്കിൽ
മറ്റുള്ളവരെ നോവിക്കാനാവുമോ?
പണമുള്ള കാലത്തു
കൂടെ നടന്നവർ
പതനത്തിൽ പഴിചാരി,
പടിയിറങ്ങി.
ദുരിതങ്ങൾ കൂട്ടായി
കൂടെപിറപ്പുപോൽ
കുഴിതോണ്ടാൻ പിന്നെയു൦,
കൂട്ടിരുന്നു.
ഉള്ളിൽ കുരുങ്ങിയ
ഗദ്ഗദമൊക്കെയും,
അടരുവാനാവാതെ
കാത്തുനിന്നു.
ഇറ്റിറ്റു വീഴാൻ,
മടിയ്ക്കുമിക്കണ്ണുനീർ
ദാഹാർത്തയെന്നപോൽ
കരളിലേറി.
കാഴ്ച്ചകൾ മങ്ങുന്നു
കാണികൾ പെരുകുന്നു
കണ്ടവർ പഴിചാരി
നിന്നിടുന്നു.
സമ്പത്തുകാലത്തു
തൈ പത്തുനട്ടപ്പോൾ,
കൂടെ നടന്നവർ
കൂകിച്ചിരിച്ചു പോയ്.
കൂടെ നടന്നവർ
കൈവിട്ടുപോയപ്പോൾ
തൈമരമിപ്പൊഴും
തണൽ തരുന്നു.
ആരും പ്രണയിക്കാത്ത
ഒരാളെ പ്രണയിക്കണ൦!
അയാളുടെ
കറുത്ത കരങ്ങളിൽ കിടന്ന്,
വേദനയുടെ മുള്ളാണി നെഞ്ചിൽ തറച്ച്,
അവരെ നോക്കി കൈവീശി,
വിഷപ്പുകകൾ വകഞ്ഞുമാറ്റി,
ദേവദാരുമരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ
വാനമ്പാടിയായി പറക്കണം!.....
അതെ,
അവനെ,
ആ കറുത്ത മുഖക്കാരനെ പ്രണയിച്ച്
നിത്യനിദ്രയിൽ ശാന്തി കൊള്ളണം;
അതെ, എല്ലാ൦ മറന്ന്
എനിയ്ക്കൊന്നുറങ്ങണ൦!...
കരഞ്ഞു തീർക്കുവാൻ
കണ്ണുനീരില്ലിനി
കനലായ് തീരുവാനിത്തിരി-
ത്തീപ്പൊരി അകതാരിൽ കരുതണം..
ഞെട്ടറ്റുവീഴാറായ പൂവിനുമുണ്ടാം
ഇത്തിരിപ്പൂമണം ദാനമായ് നൽകിടാൻ....
ദേവാലയങ്ങളിലേക്കല്ല,
അനാഥാലയങ്ങളിലേക്ക്
നേർച്ചയായെത്തണം.
മരിച്ചാലും ജീവിക്കണം
മറ്റൊരാളിലൊരവയവനിറവായ്
കനിവിന്നുറവായ്..
എന്നിട്ട് മണ്ണിൽ ലയിക്കണം
ഒരിറ്റുവളമായ് സസ്യങ്ങളെയൂട്ടണം.
മടിച്ചു നിൽക്കുമീവാക്കുകളത്രയും
സ്നേഹമായ് ചുണ്ടിൽ തുടിച്ചിടുമ്പോൾ
പ്രേമോദാരയായൊഴുകിയെത്തുന്നു
പ്രണയിനിയുടെ പരിഭവശീലുകൾ.
അനുരാഗമേറും മൊഴികളോരോന്നും
കിനാവിന്റെ തുഞ്ചത്തിരുന്നവരുടെ
കളിചിരി കണ്ടുരസിക്കുന്നപോലെ
അവനിയെ പുല്കും വസന്തവർഷമായ്.
ചിണുങ്ങിനിൽക്കുന്ന മഴയിലങ്ങേറ്റം
നനഞ്ഞിറങ്ങിടുമിണക്കിളികളായ്
ഇരുഹൃദയങ്ങൾ ലയിക്കവേയൊന്നായ്
പ്രണയഗീതകമുതിർക്കും പൂങ്കുയിൽ.
തോടില്ല പുഴയില്ല
ആറ്റിലോ ജലമില്ല
അറുതിയില്ലാതെങ്ങു-
മലയുന്നു ജീവിതം!
വേനലിൻ വറുതിയി-
ലൊടുങ്ങുന്നു ജീവിതം!
കത്തിത്തിളയ്ക്കുന്നു
പെരുവഴിക,ളഭയമി-
ല്ലെങ്ങുമൊരു തണലില്ല,
ഇലപൊഴിഞ്ഞെവിടെയും
കാണ്മതാറബറുകൾ!
ചുടുകാറ്റിന് പൊള്ളലിൽ
വിളറിയേറ്റോടുന്ന
കരിയിലക്കിളികൾ!..
ഇടവഴികൾ കേഴവേ
മുന്നോട്ടു നീങ്ങാ-
നുഴറുമെൻ പാദങ്ങൾ
പിന്നോട്ടു മെല്ലെ വലി-
യ്ക്കുന്നു നിത്യവും കാലം!
പൂനിലാവേറ്റു വിരിഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങൾക്കു
പ്രണയത്തിൻ നിറമല്ല, മോഹമല്ല.
തെരുവിന്റെ മക്കളൊത്തത്രയും മധുരമായ്
വർണ്ണശലഭങ്ങളായ് ചിറകുവീശി.
ആകാശച്ചോട്ടിലെ ചെടികളെല്ലാം പുഷ്പിണിയായ് കുട ചൂടിനില്പൂ!
പട്ടുനൂലിഴപോൽ മഴത്തുള്ളികൾ
മുത്തുപോലെങ്ങും കുളിരുപെയ്തു.
പഞ്ഞമില്ലൊട്ടും, പരാതിയില്ല
സ്നേഹം ചമച്ചൊരു വർണ്ണലോകം!
നിർമ്മലസ്നേഹനിമിഷങ്ങളൊക്കെയും
മാരിവില്ലഴകായ് വിരിഞ്ഞ ലോകം!
കിളികൾതൻ കളകളം കേട്ടനേരം
ഇമകൾ തുറക്കവേ പുലരിവെട്ടം!
എന്തൊരു രസമായിരുന്നുവെന്നോ
നന്മകൾ പൂക്കുമാസ്വപ്നലോകം!
തീരാത്ത നൊമ്പരം തന്നു നീയെന്നെയും
സങ്കടകടലിലേയ്ക്കാഴ്ത്തല്ലേ, ദൈവമേ!
ഇന്നലെയെന്നിൽ വിരിഞ്ഞ നോവിൻപൂക്ക-
ളിന്നിത്രനേരമായ് വാടാതിരിയ്ക്കയോ..!
പുഞ്ചിരി തൂകുന്ന സൂര്യനെനോക്കി ഞാൻ
പ്രത്യാശയേറ്റമെന്നുള്ളിൽ നിറയ്ക്കവേ
ദൂരെ പിണങ്ങിനിൽക്കുന്ന കാർമേഘങ്ങൾ
നെഞ്ചിൽകോരിച്ചൊരിയുന്നതെന്തിനായ്...?
പട്ടുവിരിച്ചതിൽ തുള്ളിച്ചാടുംപോലെ
ഉൾത്തടമാമോദത്താൽ നിറച്ചീടവേ
ആരും ക്ഷണിക്കാതെയെത്തുമതിഥിപോൽ
ദുഃഖത്തിനമ്പുകൾ തുളച്ചുകയറുന്നുവോ?
ആത്മവിശ്വാസപ്പരിചകൊണ്ടെന്നുമി-
ന്നെന്നിലൊട്ടും മുറിവേൽക്കാതിരിക്കുവാൻ
എത്ര തടുത്തിട്ടും, നീയെന്തേയെപ്പൊഴും
നൊമ്പരവിശറിയാലെന്നെ വീശീടുന്നു..?
തളരില്ല ഞാൻ തെല്ലുമെന്നു ചൊല്ലീടവേ
പിന്നിൽ പരീക്ഷിച്ചിടാനെന്നപോലെ നീ!
എങ്കിലും തളരാതെ മുന്നേറുമെന്നിലീ-
ജീവന്റെ നാളം കെടുന്ന കാലത്തോളം..!
വന്നൊന്നു കാണുവാൻ മോഹം, നിന്നി-
ലഭയം തന്നീടുമോ കണ്ണാ..
പരിഭവം ചൊല്ലില്ല, പഴി ചാരില്ല, നിന്റെ
തിരുമുമ്പിൽ ഞാനിരുന്നോട്ടെ!
ഞാനെന്റെ കദനത്തിൽ ചാലിച്ച കളഭം
നിൻ മേനിയിൽ ചാർത്തീടുന്ന നേരം
എല്ലാം മറന്നു ഞാൻ നിന്നുപോകും, എന്റെ
ദുഃഖങ്ങളെല്ലാമലിഞ്ഞുപോകും.
നിന്നെ പാടിപ്പുകഴ്ത്തുവാനായ് കണ്ണാ
സ്വരരാഗമൊന്നുമേയറിയില്ലല്ലോ.
എഴുതി ഞാനെന്നുടെ നൊമ്പരങ്ങൾ, നിന്റെ
പാദാരാവിന്ദത്തിലർപ്പിച്ചിടാം.
വരമേകൂ കണ്ണാ.. നീ തുണയേകുകില്ലേ
വരുവാനാവുന്നില്ല നിൻ തിരുമുന്നിൽ
എന്റെ ചാരത്തു നീ വന്നൊന്നു തഴുകീടിൽ
നിന്നിൽ ഞാനലിയാം കൂടെപ്പോരാം!
